O Segalu…

Literatura jako miejsce negocjowania tożsamości? Obraz relacji polsko-żydowskich w pisarstwie Kalmana Segala na tle literatury jidysz w PRL

Zastanawiając się nad sposobem badania obecności pisarzy żydowskich w powojennej literaturze polskiej Eugenia Prokop – Janiec wskazuje na kluczowy jej zdaniem aspekt, jakim jest przeniesienie zainteresowań badawczych z pola biografii autorów na pole ich twórczości. „Dzięki temu bowiem – stwierdza – związki pisarza ze światem żydowskim można rozumieć już nie tylko jako kwestie genealogii narodowej czy społecznej (…), ale głównie jako zagadnienie utrwalonego w dziełach horyzontu kompetencji kulturowej lub horyzontu egzystencjalnego czy historycznego doświadczenia pisarza.” Dalej dodaje, że sformułowana przez Małgorzatę Melchor definicja tożsamości jako procesu oraz jej koncepcja podwójnej tożsamości dostarczają precyzyjnych narzędzi do opisu środowiska pisarskiego zróżnicowanego ze względu na stopień akulturacji, ale też „różnorodną i zmienną identyfikację na osi polskość – żydowskość. Podejście takie (…) pozwala również zinterpretować i opisać te sytuacje, gdy pisarz zmieniał samookreślenie, wędrował między tym, co polskie, a tym, co żydowskie (…)”.

Czytaj całość…

Tu jest nasza Jerozolima – Jerozolima obłąkanych. O pisarstwie Kalmana Segala

Kalman Segal, popularny ongiś pisarz, którego książki w latach 50. i 60. XX wieku wydawano w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy, po roku 1969 został zupełnie zapominany. I byłoby tak zapewne przez następne dziesięciolecia, gdyby nie żywe dziś w Polsce zjawisko odradzania się pamięci lokalnej. Dzięki temu na fali rosnącego zainteresowania wielokulturowym dziedzictwem Sanoka – rodzinnego miasteczka pisarza – odradza się także zainteresowanie jego spuścizną literacką.

Czytaj całość…

 

Zgiełk i cisza. Polifoniczna tożsamość kresowego miasteczka i powojenny horror vacui w twórczości Kalmana Segala

Czytaj całość…